Fx15

        Bir Kaynakta; Plato'nun diyaloglarýndan ikisinin (Timaeus ve Critias) Atlantis'e spesifik olarak gönderme yapan mevcut yegane yazýlý kayýtlar olduðunu belirtmektedir. Diyaloglar Sokrates, Hermocrates, Timaeus ve Critias arasýndaki konuþmalardýr ve konuþmalarda Timaeus ve Critias Sokrates'e bildikleri bu toplumu anlatmaktadýr. Bu, Santorini'nin (Yunanlý olmasýndan hareketle) aslýnda Atlantis'in bir parçasý olduðunu iddiasýný elbette geçerli kýlmaktadýr.

        Diyaloglar eski Atinalýlar ve Atlantisliler arasýnda Platon'un zamanýndan 9000 yýl önce bir çatýþma olduðunu anlatmaktadýr; dolayýsýyla Atlantis bir yana, o günlerde herhangi bir þey hakkýnda yazýlanlarýn günümüze ulaþamamasý anlaþýlýrdýr. Aristo'nun kendi zamanýnda yazmýþ olduðu bazý eserler bugüne ulaþmýþtýr ancak bu büyük ustalarýn yazýklarýnýn tam metinleri elimizde bulunmamaktadýr. Francine o zamanlar yazýlanlarýn büyük kýsmýnýn Ýskenderiye kütüphanesi yangýnýnda tahrip olduðunu ancak onun bile sýnýrlý olduðunu ve büyük ölçüde o günlerdeki sözlü geleneðe dayandýðýný söylüyor.

        Atlantis kýtasýnýn ilk kez yaklaþýk 50 000 yýl önce ortaya çýktýðý ve 12 000 - 15 000 yýl önce sanat, eðitim ve bilim odaklý bir kýta olarak üne kavuþtuðu tahmin edilmektedir. Þimdi de bir baþka kaynakta bulunan Atlantis hakkýndaki kanýtlarý inceleyelim:

• 1970 yýlýnda Bahama adalarýnýn açýklarýnda deniz tabanýnda Dr. Ray Brown tarafýndan bulunan bir piramit. Brown'a 4 dalgýç eþlik etti ve ekip yollar, kubbeler, dikdörtgen binalar, tanýmlanamayan metalik aygýtlar ve minyatür piramidler içeren "gizemli" bir kristalin olduðu bir heykel de buldu. Metal aygýtlar ve kristaller Florida'ya götürülerek oradaki üniversitede analiz edildi. Analiz sonucunda kristalin içerisinden geçen enerjiyi artýrdýðý keþfedildi.
• 1960'larda Dr. Mansan Valentine tarafýndan fotoðrafý çekilen ve yayýnlanan keþif gezilerinde Binini adasý açýklarýnda yol ve bina kalýntýlarý bulundu. Benzer sualtý kalýntýlarý Bahama Adalarý'nda Cay Sal açýklarýnda da fotoðraflandý. Bu tip sualtý kalýntýlarý Fas açýklarýnda da bulundu ve suyun 150-180 metre altýnda fotoðraflandý.
• Tony Benlk tepesinde çok büyük bir kristal olan 11 odalý dev bir piramidin Atlantik Okyanusu'nun ortasýnda suyun 3050 m altýnda bulunduðunu bildirdi.
• 1977 yýlýnda Bahama Adalarý'nda Cay Sal açýklarýnda suyun 45 m altýnda dev bir piramit bulundu (Ari Marshall'ýn keþif gezisi sýrasýnda fotoðraflarý çekildi). Piramidin boyu yaklaþýk 195 m'ydi. Gizemli bir þekilde, etraftaki su piramidin deliklerinden dýþarýya çýkan parýltýlý beyaz su ile parlýyordu ve o derinlikte siyah renkte olmasý gereken suyun yerine piramidin etrafýndaki suyun rengi yeþildi.
• Boris Astura tarafýndan yönetilen Sovyet keþif gezilerinde Portekiz'in yaklaþýk 400 mil açýklarýnda denizin dibinde son derece güçlü beton ve plastikten yapýlmýþ bir þehir bulundu. Astura'nýn kendi ifadesine göre: "Caddlerin kalýntýlarý ulaþým için monoraylarýn kullanýldýðýný düþündürüyor". Astura bölgeden bir heykel de çýkarýldý.
• Truva'yý keþfeden ve ünlü kalýntýlarý bulan Heinrich Schliemann, ünlü Priam Hazinesinde incelemeyi yapan bilimadamlarý tarafýndan tanýmlanamayan bir metal ile birlikte bronz bir vazo bulduðuna iliþkin keþfini yazýlý olarak belgeledi. Vazonun içinde Fenike dilinde yazýlmýþ semboller (glifler) vardý ve vazonun Atlantis Kralý Kronos tarafýndan verildiði yazýyordu. Ayný seramik kaplar Bolivya'daki Tiajuanaco'da da bulundu.

          Buna benzer daha pek çok keþif yapýlmýþtýr fakat ana fikri almýþsýnýzdýr. Elbette, hakkýnda hiçbir þey bilmediðimiz eski uygarlýklarý ortaya koyan pek çok araþtýrma vardýr. Francine uzun yýllar önce Atlantis'in tarihte üç büyük felaket yaþadýðýný söylemiþti: ilki yaklaþýk 50 000 yýl önce, ikincisi 25 000 yýl önce ve üçüncüsü (kendi uygarlýklarýný yok eden) yaklaþýk 12 000 yýl önce. Francine bu felaketlerin bazý Atlantisliler tarafýndan uyarýlar olarak algýlandýðýný ve Atlantislilerin kendi uygarlýklarýnýn sonunu getirecek þekilde düþünmeden hareket etmesine karþýlýk ortaya çýktýðýný ekledi. Ne yazýk ki, bu "kýyamet kahinleri" azýnlýktaydý ve onlarý dinleyen olmadý.

        Bir diðer kaynakta Atlantis hakkýnda þunlarý yazýlmýþ olmasý ilginçtir:

        Bu çeþitli kýtalarýn son derece ileri uygarlýklara evsahipliði yaptýklarý öyküsü sihirli bir öyküdür ancak binlerce yýl sonra yaklaþýk 11 500 yýl önce dramatik küresel olaylar sonucunda bu uygarlýklar sonsuza kadar yok oldular; kýtalar denizin dibine gömüldü ve yer deðiþtirdi ve yeryüzünün büyük kýsmý su ile kaplandý. Bizim yakýn zamanda kaydedilen tarihimizden önceki geçmiþimize ait ipuçlarý Sümer metinlerinde bulunabilir.

         Atlantis'de Yaþam

             Þimdi Birazda Atlantislilerden bahsedelim; Atlantislilerin neye benzedikleri konusunda birçok teori vardýr. Hiyerarþik yapýlarýnýn temelde iki sýnýftan oluþtuðunu biliyoruz: varlýklý vatandaþlar ve köleler. Elbette, onlarýn da yasa koyucularý, yaþlýlar ve danýþmanlardan oluþan çeþitli konseyleri vardý ancak bunlar da "vatandaþlar" sýnýfýna aitti; bu kiþilerin çoðu, muhtemelen bir köle sýnýfýnýn olmasýndan ötürü varlýklýlardý. Ýlginç biçimde, kölelere iyi davranýlýyordu ve yeteneklerinden ötürü saygý gösteriliyordu. Aslýnda bugünün standartlarýna göre bu köleler "orta sýnýf" olarak adlandýrýlabilir ve hatta bazýlarý yüksek rütbelere bile ulaþtýlar. Atlantis keyfine düþkün bir uygarlýktý ve hemen hemen herkes uygarlýðýn meyvelerini paylaþýyordu.

        Kayýp kýtada yaþayan insanlarýn ömrü 800 yýldý ve boylarý 2.40 m ile 3.60 m arasýndaydý. Bu "devlerin" hayal ürünü olduklarýný düþünebiliriz ancak arkeologlar dünyanýn çeþitli bölgelerinde ayný boylarda bir düzineden fazla iskelet bulduklarýnda þoke olmuþlardý. Ýspanyol fatihlerin güncelerinde Ýnkalarýn fethi sýrasýnda And daðlarýnda dolaþan 2.40 m - 3.60 m arasýndaki boylarda sarý saçlý devler tarif edilmektedir (Bu hikayeler daha önce bahsettiðimiz Þambala'daki kar bekçileri ile benzerlik taþýyor).

        Atlantislilerin sanat ve kültür sevgisi yaþamlarýnda çok önemli bir yer tutuyordu ancak kontrolden çýktýðýnda yýkýmlarýna yol açan teknoloji de onlar için bir tutkuydu. Kayýp kýtada yaþayanlar baþlangýçta felsefe, edebiyat, heykel ve resim gibi yaratýcý konular ile uðraþýyorlardý ancak sonradan giderek daha teknokrat ve ticari olmaya baþladýlar.

        Birçok teorisyen Atlantis'in dünya dýþý varlýklardan oluþan bir koloni olduðuna inanmaktadýr. Bazýlarý onlarýn Lyrian yýldýz sisteminden geldiðine inanmaktadýr; Francine ise bunun Andromeda olduðunu düþünüyordu. Bu, Atlantislilerin nasýl havaya yükselebildiklerini açýklayabilir. Belki de baþka bir gezegenden geldiklerinden, Dünya'nýn yer çekimi alanlarýný nasýl kullanacaklarýný biliyor olabilirlerdi. Atlantislilerin uzay arabalarý, nükleer enerji ile çalýþan araçlarý ve tüm þehirleri ýsýtan veya soðutan makineleri vardý. Atmosfer hakkýnda o kadar fazla þey biliyorlardý ki, onu güçlü iyonize makineleri ile kontrol edebiliyorlardý ve Bermuda Üçgeni'nde ki tüneli inþa edenler de onlardý.

       Ayrýca hava, depremler ve volkanik patlamalar üzerinde de bir ölçüde kontrol sahibiydiler; ki, onlarýn zamanýnda gezegenimiz bugüne kýyasla daha þiddetli doðal olaylar yaþýyordu. Hava koþullarý üzerindeki bu kontrol, bizim güdük sebzelerimizin tersine çok daha bol ve daha saðlýklý ürünler elde edilmesini saðlayarak Atlantis ekonomisine büyük ölçüde katkýda bulundu.

       Kayýp kýtanýn halký ölülerini gömmüyorlardý; onun yerine kristaller aracýlýðýyla odaklanan bir çeþit lazer enerjisi ile yakýyorlardý.

       Atlantisliler kristallerin içerisinden geçirilen elektromanyetik enerjiyi kullanarak vücudun gençleþtirilmesini saðlayan bir çeþit makineye de sahipti ve makine ömrü uzatabiliyordu. Daha önce de belirttiðim gibi Atlantislilerin ömrü genellikle çok uzundu. Ayrýca, bu makineyi hastalýklarý teþhis etmek için de kullandýlar; kiþi bir çeþit odacýðýn içersine giriyor ve makine o kiþinin "aurasýný" okuyabiliyordu; bu neredeyse manyetik röntgen gibiydi ve vücudun kapsamlý bir görüntüsünü elde ediyordu.

        Zaman ilerledikçe Atlantislilerin teknolojiyi sadece iyileþmek için ve genç kalmak için deðil, ayný zamanda daha fazla güç elde etmek için kullandýklarý anlaþýlýyor. Küçük ve ya büyük herþeyde olduðu gibi, açgözlülük kendi efendisi haline geldi; sonuçta, kristalleri teknolojilerini güçlendirmek ve daha büyük ve daha iyi þeyler yapmak için kullanmaya baþladýlar. Bundan sonra kristalin gübü yönetici sýnýfýn hoþuna gitmeyen davranýþlarda bulunan insan gruplarýný kýrbaçlamak için kullanýlmýþ gibi görünüyor.

        Sonuç ne olursa olsun, Atlantisliler nükleer enerji ve manyetik enerjiyi kullanmaya devam ettiler ve muazzam iyileþtirme becerilerinin yararlarýný gördüler; bilimsel bilgileri bugünkü ile ayný deðildi. Belki yakýn bir gelecekte insanoðlu Pandora'nýn kutusu deyimine hayranlýk duymaktan vazgeçip onu hiç açmadan içerisindeki "açgözlülük" adý verilen güçten kurtulmayý öðrenecektir.

      Uzun yýllar boyunca çok fazla spekülasyon konusu olan bölge Miami'den Bermuda'ya ve Atlantik Okyanusu'ndaki San Juan, Porto Riko'ya kadar uzanmaktadýr. Bu bölgenin piramide benzer bir þekli olduðunu fark etmek gariptir ve bu bölgeler dünyanýn diðer noktalarýna baðlanan ve tuhaf, açýklanamayan bir fenomen oluþturan bir ýzgara plana oturmaktadýr.

       Bu konu hakkýnda gene ünlü medyum Sylvia Browne'nun küçüklüðündeki yaþadýklarý izlenimlerinden bahsedelim;

        "Bermuda Üçgeni'ni ilk kez 12 yaþýndayken duydum ve hiçbir zaman unutmayacaðým. Evimizdeki 10 inçlik Emerson marka TV'de þarkýcý, radyo programcýsý ve televizyon yýldýzý Kate Smith'i izliyordum (muhtemelen 1950'li yýllardý). Bir pilot ona Florida kýyýsý açýklarýndaki bu tuhaf yer üzerindeki uçuþunu anlatýyordu. Pilot uçarken uçaðýn yanýnda sessiz, silindirik bir nesne ile ilkel radyo transmisyonu aracýlýðýyla baðlantý kurmaya çalýþtý ancak tüm elde ettiði "Bu bölgeyi terket" diyen "metalik bir sesti".

        Francine bize Bermuda Üçgeni'nin insanlarýn bir gezegenden diðerine gitmek için kullandýklarý galaksiler arasý bir yol olduðunu söyledi; bu , Uzay Yýldýzý dizisinde geçen "Beni ýþýnla Scotty" olayý ya da filmlerde veyaz TV dizilerindeki "yýldýz geçidi" tarzýnda bir þey. Ýnsanlar baþka bir gezegene gönderilmek veya geri gelmek için bu tübüler oluklarýn içine giriyor olabilirdi. Francine tek sorunun bu konseptleri anlamak için gereken teknolojiye sahip olmamamýz ve eriþmeye çalýþtýðýmýz gezegen ile nasýl baðlantý kuracaðýmýzý ve dolayýsýyla kullanýlacak mekanizmayý bilmemek olduðunu söyledi.

        Bu olaylarýn gerçekleþtiði herhangi bir özel zaman ya da onlara neden olan özel atmosferik koþullar var gibi görünmüyor: Francine onlarýn açýlan ve kapanan zarflara benzediðini söyledi. (Nebraska'daki evinin kapýsýnýn önüne çýkan ve tüm ailesinin gözleri önünde ortadan kaybolan bir çiftçinin belgelenmiþ öyküsü vardýr. Üç gün boyunca havada onun yardým isteyen çýðlýklarý duyulmuþ ancak ona kimse ulaþamamýþ. Ýnsan merak ediyor...bazen bu gizemli kaybolmalar bu geçitlerin içine giren kurbanlarýn baþýna geliyor olabilir.) Ýnsanlarýn bunun çok sýk gerçekleþtiði gibi bir fikre kapýlmalarýný istemem ancak bazýlarý Bermuda Üçgeni'nde 1000'den fazla insanýn kaybolduðunu iddia etmektedir.

        Sakin bir havada bil, bu bölge cihazlarýn üzerinde yüksek dereceli bir elektromanyetik enerji gösteriyor gibi görünmektedir. Atlantik Okyanusu boyunca yapýlan sismografik araþtýrmalar denizin bu bölümünde birçok sapma ve açýklanamayan konturlar olduðunu göstermektedir. Oldukça sýð olan bölgeler birdenbire okyanusun alt taraflarýnda en derin uçurumlara dönüþüyor. Bermuda Üçgeni hakkýnda en iyi bilgilere sahip web sitelerinden biri Gian J. Quasar tarafýndan kurulan ve yazýlan www.bermuda-triangle.org'dur. Son 12 yýlýný Bermuda Üçgeni içindeki kaybolma olaylarýný araþtýrmakla ve tümünü kaydetmekle geçiren -en azýndan belgelenebilecek olanlarýný- Quasar "kazalardan" bazýlarýnýn SOS sinyalinin gönderilmediði olaylardýr.

       Daha etkileyici olaylardan ikisi 1954'de Super Constellation uçaðýnýn içindeki 42 yolcusuyla birlikte kaybolmasý ve enkaz ya da kargo iþaretine rastlanmamasý ve Sylvia L. Ossa adlý kargo uçaðýnýn 1976 yýlýnda birdenbire ortadan kaybolmasýydý. Her iki olayda da hava iyiydi ancak bu uçaklar telsizlerinden hiçbir sinyal alýnamadan kayboldular; ki, bir SOS gönderebilirler veya en azýndan birini baþlarýnýn dertte olduðu konusunda uyarabilirlerdi. Super Constellation uçaðýndaki kargoda yastýklar, kaðýt kaplar ve hatta kurtarma botlarý vardý; bunlarýn hepsi de suyun üstünde kalan malzemelerdi fakat araþtýrmacýlar herhangi bir nesneye ait kanýt bulamadýlar.

       Bu bölgede suyun altýndaki bir þeyin belirli bir zamanda ya da belirli koþullar altýnda aktif hale geçtiðini (belki de uzun süreli iletiþim eksikliði ile birlikte) ve gemiler ya da uçaklar aktive olmuþ alan ile karþýlaþtýklarýnda kafalarýnýn karýþmasý sonucunda zaman zarfýnýn içinde kaybolduklarýný hissediyorum. Francine'e þunu sordum: "Tanrý aþkýna, bu insanlaraq ne oluyor böyle? Bir çeþit zaman girdabýna mý yakalanýyorlar?" Bana þöyle yanýt verdi: "Elbette hayýr. Biz gelip onlara ulaþýyoruz."

     Pek çok insan Bermuda Üçgeni'nin çok fazla geminin, uçaðýn ve benzer nesnelerin kaybolduðu tek yer olmadýðýný bilmiyor. Çin Denizi'nde de Bermuda Üçgeni'ndeki ile ayný tipte olaylarýn yaþandýðý "Þeytan Denizi" olarak bilinen bir bölge vardýr. Bermuda Üçgeni'ne de Þeytan Üçgeni adý verilmesi ilginçtir.

       www.crystalinks.com sitesi Bermuda Üçgeni bölgesinde kaydedilen olaylarýn uydu görüntülerinde görülebilen pýrýltýlý yeþil bir sis ve ýþýklý beyaz suyu içerdiðini belirtmektedir. Sitede Kristof Kolomb'un bile bu denizi güncesinde anlattýðýna da yer veriliyor. Gerçekte, Bermuda Üçgeni Kolomb'un personelinin kafasýný o kadar karýþtýrmýþtýr ki, gemide isyan çýkmýþtýr (bu sýradýþý bir olay deðildir, çünkü birçok kiþi bu bölgede tüm cihazlarýn bozulduðunu kaydetmiþtir). Bu çok iddialý bir görüþ gibi gelebilir ancak Kolomb'un ulaþmayý hedeflediði yer yerine Batý Hint Adalarý'na gitmesine yol açacak kadar kafa karýþýklýðý yaþamasýnýn nedenlerinden biri de bu olamaz mý?

       Araþtýrmacýlar, deniz biyologlarý, Sahil Güvenlik ve ABD Hükümeti'nin Bermuda Üçgeni'nde yaþanan olaylar arkasýnda yataný bulmak için çalýþmalar yapmalarýna raðmen bu bölge bugün de bir giz olma özelliðini korumaktadýr.(Olan biteni anlamaya çalýþan doktorlar, medyumlar ve bilimadamlarýný içeren sayýsýz özel þahýs da araþtýrmalar yapmýþtýr).

     James Hilton'un Lost Horizon (Kayýp Cennet) adlý kitabýnda ilk kez ünlenmesinden bu yana, Þangri-La pek çok kiþinin hayal güçlerini kamçýlamýþtýr. Bunun nedeni insanlarýn neþe ve barýþýn olduðu, kimsenin yaþlanmadýðý ve herkesin uyum içinde yaþadýðý böyle bir yerin dünya üzerinde olmasýný gerçekten istemeleri olabilir. Bunun Öteki Dünya'ya duyulan özleme benzediðini düþünüyorum.

       Þangri-La'nýn Tibet yakýnlarýndaki Himalaya daðlarýnda bir yerde bulunduðu tahmin edilmektedir. (Francine Himalayalarýn merkezinde lotus þeklinde bir þehir olduðunu ve orada dýþ uzaydan gelenlerin yaþadýklarýný söylüyor. Bunlar Çin'deki daðlarda bulunan taþ disklerin ve kristal kafataslarýnýn Dropa'sý olabilir mi?) Bu gizemli yere Tibet yerlileri tarafýndan Þambala adý da verilmektedir. David Wallechinsky tarafýndan kaleme alýnan The People's Almanac # 3'deki bir makaleye göre burasý insanoðlunun evrimine kýlavuzluk eden mükemmel ve yarýmükemmel insanlarýn yaþadýklarý "Gizli Krallýk" olarak bilinmektedir.


       Þangri-La'nýn dýþ dünyadan Tibetlilerin "kar bekçileri" olarak adlandýrdýðý psiþik bariyerler ile korunduðu düþünülüyor. 1900'lerin baþlarýnda bir ingiliz binbaþý Himalayalar'da kamp yapýyordu ve uzun sarý saçlý, çok uzun boylu, üzerinde hafif giysiler olan bir adam gördü; adam görüldüðünü fark etmesiyle birlikte hemen dik bir yamaçtan aþaðýya doðru koþtu ve gözden kayboldu. Bu olaydan söz ettiðinde onunla birlikte kamp yapmakta olan Tibetliler hiçbir þaþkýnlýk göstermediler ve ona bu adamýn kutsal bölge Þambala'yý koruyan karadamlardan biri olduðunu sakin bir þekilde izah ettiler.

        Bir çeþit kar bekçisiyle ilgili daha detaylý bir anekdot 14 yýlýný Tibet'te geçiren Alexandra David-Neel tarafýndan aktarýldý. Kendisi Himalayalar'a yaptýðý pek çok geziden birinde olaðandýþý bir hýzla hareket eden bir adam görmüþtü ve onu þöyle tarif etti:
        Son derece sakin ve etrafýna kayýtsýz olan yüzünü açýkça gördüm; gözleri ardýna kadar açýktý ve yukarýda uzayda olan görünmez bir nesneye sabit bir þekilde bakýyordu. Adam koþmuyordu. Sanki kendisini yerden yukarýya kaldýrýyo gibiydi ve sýçrayarak ilerliyordu. Bir topun esnekliðine sahipmiþ gibi görünüyordu ve ayaklarý yere her deðdiðinden zýplýyordu. Adýmlarý bir sarkaçýn düzenliðine sahipti.

        Þangri-La'yý arayan kiþilerden bir hiç haber alýnmadýðý söylenmektedir. Onlarýn bu tehlikeli yolculukta donduklarýný ya da orada kalmaya karar verdiklerini hissediyorum. Yakýnlarda bulunan ve Þambala'nýn geri kalan enerjisinden etkilenen bir manastýr olduðu söyleniyor ve oraya giden birçok kiþi inanýlmaz iyileþtirici etkiler yaþamýþlardýr.

        Birçok tarihçi Sanskritçe'nin Þangri-La'dan geldiðine inanmaktadýr; Francine ise onun Lemuria'dan geldiðini söylüyor. Þambala veya Þangri-La'nýn Tibet mistisizminin en yüksek formu olan  Kalaçakra'nýn kaynaðý olduðuna da inanýlmaktadýr.

        Tibetteki dini metinler gizli þehrin fiziksel yapýsýný detaylý olarak anlatmaktadýr. Her biri dað halkasý ile çevrelenmiþ sekiz bölgeden oluþmasý nedeniyle Þangri-La'nýn sekiz petalli lotus çiçeði tomurcuðuna benzediði düþünülmektedir. En içerdeki halkanýn merkezinde baþkent ve altýn, elmas, mercan gibi deðerli taþlardan yapýlmýþ kralýn sarayýndan oluþan Kalapa bulunur. Baþkent kristalimsi bir ýþýk ile parlayan, buzdan daðlar ile çevrelenmiþtir. Þambala'nýn teknolojisinin son derece ileri olduðuna inanýlmaktadýr; sarayda dünyadýþý varlýklarý incelemek için yüksek güçlü teleskoplar olarak iþlev gören merceklerden oluþan özel çatý pencereleri vardýr ve yüzyýllar boyunca Þambala halký uçaklar ve yeraltý tünel aðýnda hareket eden arabalar kullanmýþtýr. Aydýnlanmaya giden yolda Þambalalýlar medyumluk, büyük hýzlarda hareket etmek ve istedikleri anda maddesel forma geçme ve gözden kaybolma gibi güçler edinmiþlerdir.


       The People's Almanac þöyle diyor: "Þambala kehaneti krallardan her birinin 100 yýl boyunca þehri yöneteceðini ve toplam 32 kral olacaðýný içeriyor. Her kralýn krallýk dönemi sona erdikçe, son kral dünyayý kötülüðe karþý güçlü bir savaþý yöneterek kurtarýncaya kadar dýþ dünyadaki koþullar daha da bozulacak".

       Onlarýn dini metinlerine göre, Tibetli rahipler dünyadaki herþeyin Þambala kehanetinde yazýldýðý þekilde gerçekleþtiðini ifade ediyorlar. Olacaklar hakkýnda herhangi bir bilgi vermiyorlar çünkü rahiplerin çoðu bu bilgi ile baþa çýkamayacaðýmýzý ve bunlarýn bizi ilgilendirmediðini düþünüyor. Kehanet hakkýnda bildiklerimiz þunlardan ibaret: Tibet'de Budizm'in bozulmasý, tüm dünyada hüküm süren inanýlmaz ölçülerdeki materyalizm, özensizlik, 21. yüzyýldaki savaþlar ve kargaþa Þambala kehaneti hakkýnda gerçekte ne kadar az bilgi sahibi olduðumuz ile örtüþüyor.

     Paskalya adasý herzaman bu gezegen üzerindeki en gizemli yerlerden biri olarak kabul edilmiþtir. Güney Pasifik'te Þili ve Tahiti'den (en yakýn yerleþim merkezleri) yaklaþýk 2000 mil uzakta bulunan bu ada ulaþýlmasý kolay bir yer deðildir. Adayý keþfeden ilk avrupalý Hollanda'lý bir amiral olan Jakob Roggeveen'di; Roggeveen adayý 1722 yýlýnýn Paskalya döneminde keþfetti ve adaya bu ismi verildi. Arkeologlar Polinezyalýlarýn adayý M.S. 400 yýlýnda keþfettikleri konusunda kanýtlar olduðunu söylüyorlar ve bilimadamlarýnýn çoðu bu görüþe katýlýyor olsada, bazýlarý gerçekte adaya ilk yerleþenlerin Güney Amerika halký olduðunu düþünüyor. Kon-Tiki'nin yazarý olan Thor Heyerdahl adadaki heykellerin (moai olarak bilinir) Peru'daki taþ iþçiliði ile olan benzerliði nedeniyle adaya ilk yerleþenlerin Peru'lu olduklarý teorisini ileri sürdü.

Adadaki moailerin büyüklüðü birkaç ton aðýrlýk ve 12 m uzunluktan yaklaþýk 220 m uzunluk ve 150-165 ton aðýrlýða kadar deðiþiyor. Bugüne kadar bilimadamlarý adada bu tip 887 heykel olduðunu saptadýlar; heykellerin ortalama aðýrlýklarý 13 ton ve ortalama boylarý 39 m'ydi. 887 heykelden sadece 288'i þu anda bulunduklarý yerde durmaktadýr; diðerleri ya taþ ocaðýnda ya da taþýnma sýrasýnda adaya saçýlmýþ halde bulunmaktadýr.

          Bugün, Paskalya adasý'ndaki ülkeye, halka ve dile yerlileri tarafýndan Rapa Nui adý verilmektedir. Adada yaþayan insanlar bugün bile deþifre edilemeyen ve Rongorongo adý verilen yazýlý bir dile sahipti. Bu dilde yazýlmýþ  sadece 26 tahta tablet bulunmaktadýr ve anlamlarý henüz belirlenmemiþtir. Ayrýca adada kuþlarý ve erken dönemde yerleþen halký betimleyen pek çok petroglifler (taþ üzerine oyma resimler) bulunmaktadýr. Bunlar hayatta kalan nesillerin nasýl yaþadýklarýný ve günlük yaþamda neler yaptýklarýný gösteren bir günce gibiydi. Paskalya Adasý'ndaki büyük gizemlerden biri insanlarýn neden bir anda moai inþa etmekten vazgeçtikleridir. Bilimadamlarý adanýn nüfusunun son çok fazla arttýðýný ve bunun ekosistemde genel halký beslemeye yetmeyecek kadar büyük bir hasar oluþturduðu teorisini ileri sürmektedir. Kanýtlara göre daha sonra Paskalya Adasý'nýn yerlileri kanlý bir iç savaþa sürüklendiler; bazýlarý bu iç savaþýn yamyamlýk ile sonuçlandýðýna inanmaktadýr. Bu sýrada tüm heykeller ada halký tarafýndan yerlerinden söküldü; arkeologlar moaileri ancak yakýn bir zamanda ayaða diktiler. BBC'nin websitesindeki bir makaleye göre (www.bbc.co.uk) adaya Batýlýlar tarafýndan getirilen çiçek ve frengi gibi hastalýklar ve kölelik yerli halkýn nüfusunu 1877 yýlýnda 111'e düþürdü. Adanýn Þili tarafýndan 1888 yýlýndaki ilhakýndan sonra ise nüfus bugünkü yaklaþýk 3800 rakamýna ulaþtý.

      Moai'ler dýþarýdan gelenlere karþý bekçilik yapan sessiz gözcüler gibiydi. Bu adaya geldiðinizi ve kocaman, tehditkâr baþlarý olan ve denize koruyucu gözlerle bakan bu dev, grotesk figürler ile karþýlaþtýðýnýzý hayal edin. Eðitimsiz ve batýl inançlý olsaydýnýz, eminim ki adaya yanaþmaktan vazgeçerdiniz!

Ýngiltere'deki Salisbury düzlüðü'nde eskiden dinsel törenler için kullanýlan ve kelt rahiplerden oluþan bir sýnýf olan Druidlere atfedilen muazzam büyüklükteki taþlardan oluþan bir çember vardýr. Druidlerin bu taþ çemberini kullanmýþ olmasý mümkünsede, baþlangýcý Ýngiliz Adalarý'ndaki Neolitik inasnlara kadar uzanmaktadýr. Bazý tarihçiler Stonehenge'nin yaklaþýk M.Ö. 3000 yýllarýnda yapýldýðýný söylüyor. Bu taþ çember defalarca yeniden yapýlmasýna karþýn, ayný genel þeklin korunmasýna dikkat edilmiþtir. Ýngiliz Adalarý'nda binden fazla taþ çember vardýr ancak hiçbiri Stonehenge kadar çarpýcý deðildir. Keskiyle yontulmuþ, düzgünleþtirilmiþ ve dýþarýdan yerel bölgeye taþýnmýþ, dik konumdaki 30 taþtan (bunlardan 17'si halen ayaktadýr.) oluþan ve kavisli hale getirilerek dik duran taþlarýn üzerine yerleþtirilen lento (kiriþ) taþlarýný içeren ve böylelikle çember þeklinde kapý boþluklarý oluþturan tek taþ çemberdir.


   Þimdide ruhani bir medyum ve teoloji öðrencisi olan Sylvia Browne'un Stonehenge'i ziyaretindeki gözlemlerini anlatacaðým;

    "Stonehenge'i 1978 yýlýnda ilk kez ziyaret ettiðimde etrafýnda bariyerler yoktu; dolayýsýyla taþlarýn üzerinde ve etrafýnda serbestçe dolaþabilmiþtim. Yakýn bir tarihte bir grup insan ile oraya tekrar gittim ve taþlarý incelememe ve gereksinim duyduðum titreþimleri almama izin verildi. Bir nesneye dokunma ve onun tarihçesine enerji yoluyla psiþik olarak eriþme becerisine psikometri adý verilmektedir. Doðadaki herþey bir iz taþýdýðýndan, bütün yapmanýz gereken ona ulaþabilmektir; böylece tüm hikaye gözler önüne serilir. Stonehenge'deki kayalarda farklý zamanlarýn, insanlarýn ve törenlerin oluþturduðu pek çok katmanýn titreþimlerini içermektedir ve ben bu titreþimleri alabildim.

     Almaya baþladýðým ilk görü tipleri insanlara ait görüntülerdi. Yüzlerce insan bir ova boyunca muazzam büyüklükteki yekpare taþlarý taþýyordu. Kayalarýn güneybatý Ýngiltere'deki eski bir taþ ocaðýndan çýkarýldýðý ve kesildiði anlaþýlýyordu. Ayrýca taþlarý yukarýya kaldýrmak için çarklarý ve halatlarý olan, kabaca inþa edilmiþ fakat oldukça karmaþýk bir makinenin üzerinde dev palangalar vardý. Taþlarý çeken erkekler son derece ilkel görünüþlüydü, üzerlerine hayvan derileri giymiþ ve þapkalar takmýþlardý; yüzlerinde de dövmeler vardý. Zamanda geriye giderek onlarý çemberin içerisine taþlarý koyarken gördüm. Ayrýca mesafeleri ölçen bir çeþit ipleride vardý. Baðrýþlarýný ve homurtularýný duyabiliyordum, ancak kullandýklarý dil benim daha önce hiç duymadýðým bir dildi. Bu mükemmel taþ çemberin dýþýnda, oturarak veya ayakta durarak olan biteni büyük birdikkatle seyreden kadýn ve çocuklardan oluþan bir grup vardý. Zaman zaman bazý kadýnlardan erkeklere tezahürat yaparcasýna neþe dolu çýðlýklar yükseliyordu. Kadýnlarýn ve çocuklarýn ipe dizilmiþ bolcuklarý veya tohumlarý parmaklarýnda çevirdiklerini fark ettim. Bu bana katoliklerin özel bir mucize ya da dua için tespih çekmelerini hatýrlattý.

Yekpare taþlar yerlerine yerleþtirildiklerinde parlak ve beyaz görünüyorlardý; elbette þimdi olduklarý gibi gri deðillerdi. Çember tamamlandýðýnda herkes oraya toplandý ve diz çöktü ancak duruþlarý yakarýr tarzda deðildi: sanki doðru ve rahat olan pozisyon buydu. Çember onlar için negatifleri dýþarýda tutan bir sýðýnak gibiydi Hangi nedenle olursa olsun, bu insanlar çemberin içindeyken Tanrý'nýn (veya Tanrýlarýnýn) onlarý koruduðunu düþünüyorlardý.

Daha sonra, çok uzun boylu, parlak kýrmýzý bir pelerin ve uzun koni þekilli ve uçlarý yýldýz þeklinde þapka giymiþ bir erkek belirdi. Taþlarýn giriþ yerlerinden girip çýkmaya baþladý ve her seferinde pelerinini çýkarýyordu; eþikten girdiðinde ise tekrar giyiyordu. Bu kiþi bana yeniden doðuþu simgeliyor gibi geldi: yaþamýn kapýsýndan hiçbir þeyi olmadan girmek ve sonra da dünyevi kýyafetlerini giyinme hareketi yapmak. Sonra ayný kiþi pantomime baþladý. Bir kadýn iþaret etti ve bir bebeði alarak onun yanýna gelmesini söyledi; böylece neslin sürmesini ifade etti. Soýnra sahne deðiþti. Ne olduðunu nasýl anlatacaðýmý tam olarak bilemiyorum fakat bir film seyreder gibiydim; sanki bir zaman makinesi içerisindeydim. Film baþladýðýnda ben durdurmak isteyinceye kadar devam ediyordu. Þimdi daha önce görmediðim bir þeyi fark ettim: çemberin ortasýnda duran büyük, beyaz bir taþ. Pelerinli adam her bir erkeðe iþaret ediyordu ve erkekler sunak görünümlü bir kayanýn üzerine çok ilkel tipteki mýzraklarýný koyuyorlardý; pelerinli adamýn erkeklere cesaret ve silahlarýna güç verme becerisi varmýþ gibi görünüyordu."

          Ýþte Sylvia Browne'un o anki yaþadýlarý özetle Böyleydi. Ama Stonehenge hakkýnda ilginç bir efsane vardý. Þimdi de bu efsane ile ilgili kýsaca bir bilgi vermek istiyorum;
          M.S. 1135 civarýnda Monmouth'lu Geoffrey The History of the Kings of Briton adlý eserinde Stonehenge'in bir devler kabilesi tarafýndan Afrika'dan Ýrlanda'ya getirilmiþ olduðunu ve  oradan da büyücü Merlin tarafýndan þu andaki yerine denizin üzerinden taþýndýðýný iddia etti. Merlin bunu Keltlerin kralý Ambrosius Aurelianus için yapmýþ gibi görünüyor. Kitabýnda Geoffrey Ambrosius'un Saksonlar tarafýndan öldürülmüþ olan 460 civarýnda asili bu bölgeye gömdürmüþ olduðunu söyler ve Uther Pendragon'un (Ambrosius'un erkek kardeþi ve Kral Arthur'un esrarengiz babasý) ve Kral Consantine'in de yakýnda bir yere gömüldüðünü iddia eder. Geoffrey'e göre Merlin Kral Ambrosius'a aþaðýdakileri söylemiþtir:

       "Eðer sen (Ambrosius) bu adamlarý sonsuza kadar sürecek bir anýt ile onurlandýrmak istiyorsan, onlarý Ýrlanda'da Killaraus daðýndaki Devlerin Dansýna gönder. Çünkü orada mekanik zanaat konusunda bilgi sahibi olmadan bu çaðda inþa edilemeyecek tipte taþ yapý var. Bunlar muazzam büyüklükte ve mükemmel kalitede taþlardýr, ve eðer buraya oradaki gibi yerleþtirilirler ise sonsuza kadar ayakta kalacaklardýr."

       Son olarak Sylvia Browne'un Stonehenge'den ayrýlýrken ki yaþadýklarýndan bahsedelim;

       "Ben oradan ayrýlýrken grubuma Stonehenge'i çevreleyen bu yuvarlak, toprak tümseklerine bakmalarýný söyledim. Çünkü bunlar mezarlara benziyorlardý. Kýsa bir süre sonra, medya Stonehenge'in içinde ve etrafýnda arkeologlar tarafýndan iskeletlerin bulunduðunu bildirdi. Bunu olaydan sonra söylemekten nefret ediyorum ancak benimle birlikte olan insanlarýn ve rehberimiz Peter Plunkett'in (Kendisi Ýrlanda'da yaþýyor) bunlarýn hepsini hatýrladýklarýný biliyorum. Gömülü cesetler konusu Monmouth'lu Geoffrey'in Stonehenge'in anýtmezar olarak inþa edildiðine iliþkin efsanesine kadar uzanýyor. Ýnsanlar bu dini ve kutsal mekana mümkün olduðunca yakýn bir yere gömülmek istiyorlardý.

       Ne kadar önemliyseniz, okadar yakýna gömülüyordunuz; dolayýsýyla asiller ve yüksek sýnýftan liderler kutsal alana daha düþük sýnýflarýn mensuplarýna kýyasla daha yakýn gömülüyorlardý."

       Sylvia Browne'ýn birde öðüdü vardý; "Birçok kez ifade ettiðim gibi, söylediklerimi (veya herhangi bir kiþinin söylediklerini) hemen doðru kabul etmeyin. Gerçekleri araþtrýn ve doðru sonuçlara ulaþýn. Ancak bilmediðimiz þeylerin hepsinin kötü olduðunu ya da tüm yanýtlarý bildiðimiz, düþünmeyin. Kapalý bir zihin içine hiçbir þey almaz veya ayný nedenden ötürü dýþarýya hiçbir þey vermez."